BİR SEN, BİR BEN, BİR DE SÜLÜK

Savaş, sınıfımızın farklı tiplerinden biriydi. Kızların ilgisini pek çekmezdi.

Vıhavıha diye güler, eylemini ıahhh diye bir nefes hareketiyle sonlandırırdı.

Daha 7. Sınıfta olduğumuzdan bu hareketleri onu bizden uzaklaştıracak

şekilde antipatik algılanmazdı. Soyadı kanununun ona oynadığı oyundan

anlamalıydık hayatımıza nasıl yer edeceğini, anlayamadık. Belki sorun

bizde değil dedesinde idi. Belkide onlara bu soyadını veren kişi kadar zeki

değildik.

Zaman zaman ekurisi Cem ile birlikte aramıza gelirdi, zaman zaman

ekurisi Cem ile birlikte giderdi. Cem sınıfın en az kalifiye elemanı

olduğundan Savaş bir tek ona liderlik vasıfları gösterebiliyordu. Bir

bakmışsınız bizimle birlikte kantır atıyorlar bir bakmışsınız 6. Sınıftaki

kızlara yazıyorlar. İşte böyle karaktersiz, cibiliyetsiz insanlardı. Aramızda

sık sık tartışmalar olurdu arkadaşlarla “Cem bu Savaş’ı bozuyor, Savaş bu

Cem’i bozuyor” gibi. İşte böyle y.rağın tekiydi Savaş Can Sülük.

Öğle arasında top oynuyorduk okulun bahçesinde. 7. Sınıflara 6. Sınıflar.

Hergün 7/B – 6/B karşılaşması yapılırdı. (Bu bir sonraki yılda 8/B – 7/B

olarak devam edecekti) Aksamazdı hiç bu maçlar. Haftanın beş gününün,

her öğle arasında 15 dakikada yemek yenir, kalan 45 dakikada müsabaka

gerçekleşirdi. Kıran kırana geçer, kavgalar döğüşler çıkar, hiç bir maç

final havasını kaybetmezdi. Özlemle beklemiştik bu zamanları. “Çıkın lan

a.ına koduklarım biz oynayacağız” laflarını artık biz kullanıyorduk. Yedinci

sınıftık ama okulda bizim sözümüz geçerdi. Zaten 8. Sınıfların pek alakası

olmuyordu topla. Onlar daha çok “Deli Yürek” etrafında yoğunlaşmış okul

dışı mafyacılık hareketleriyle meşgul oluyorlardı. Buraların ağası bizdik.

Bizimde en büyük arzumuz toptu.

Maç başlamıştı. Kıran kırana bir mücadele gerçekleşiyordu. Bizimkiler

öndeydi ve bu benim hiç hoşuma gitmiyordu. Çünkü yedek bir forvet

sadece kötü gidişe dur demek için oyuna dahil olabilirdi o yıllarda.

Lanet olsun ki sınıfın Semih’iydim ben. Maç devam ederken ve ben

ufaktan ufaktan taktikler yağdırmaya çalışırken arka tarafta da kızların

voleybol maçı gerçekleşiyordu. (Ulan çok aktif okulmuşuz a.ına koyayım

ya) Bu Voleybol maçı da bizim sınıfın kızları ile 7/A’nın kızları arasında

gerçekleşiyordu. Bizim takımda birde manita vardı ki sormayın. İki senelik

ilşkimin karşı cinsiydi o benim.

Gözüm hem bizim maçta hem kızların maçındaydı. Bir ara Savaş Can

Sülük’ün ve bıcır ekurisi Cem’in bizim maç yerine kızların maçını izlediğini

fark ettim. Aralarında gereksiz bazı konuşmalar geçtiğini anlamıştım

ki gol yedik. Tabi ki hemen akabinde tartışma çıktı. Dışardan oyuna

müdehale edip tartışmayı kızıştıran ben, kaptan Yunus’u da gazlamışım

ki kaleci Armut’u çıkarıp beni oyuna soktu. Heyecanı, daha iki sene

önce ilk kalkışını sergileyen pipimin ucunda bile hissedebiliyordum.

Benim bir amacım vardı, forvet oynamak. Bunun içinde emin adımlarla

hedefe ilerlemeliydim. İlk önce yedek, sonra kaleci, sonra işte defans,

sağ bek, ortasaha derken amaç... İlk aşamaları planladığım gibi

gerçekleştirdiğimden ruhen hiç bir sıkıntı çekmiyordum.

Maç devam ediyordu. 12’ye 13 biz öndeydik. Maçın bitmesine daha 10

dakika vardı. Arka tarafımda durmuş voleybol oynayan kızları ve bu kızlara

dahil olan yarimi izleyen Sülük Kardeş’lerin konuşmalarını duyabiliyordum.

Bu peçete ürünü heriflerin, her ergen gibi kılzarın zıplarken gözüken

yerlerini yakalamaya çalıştıklarının farkındaydım. 14 kişilik bu gruptan

sadece 13 kızda bu eylemi gerçekleştirdiklerini, benim yarime göz ucu

yapmadıklarını varsayarken, nadide panterliğime devam etmekteydim. 6/B

sınıfının forveti Onur topu almış, çalım çalım üstüne ata ata yardırmış bana

doğru geliyordu. Ellerim dizlerime dayanmıştı. Bir vakabayaşi edasıyla

gözlerim toptan ve topa kıvrak hareketler yükleyen Onur’un ayaklarından

ayrılmıyordu. Son defans elemanını da ekarte eden Onur gerildi gerildi

ve “ahh çok uykum var” demesini beklerken topa geçirdi. Bu top benden

kaçmazdı. Ben ki ilerde forvet olacak ben, ben ki ne vakabayaşi ben...

Hey gidim hey, buralar eskiden hep taş idi toprak idi ben... Ummadık,

umulmadık bir şey oldu. Bunu ne millet benden ne ben kendimden, ne

yarim ondan, ne müdür hademeden beklerdi.

“Elif’e bak amuha koyım”

Bu cümle çıkmamalıydı. Bu cümledeki kelimeler bir araya gelmemeliydi.

Bu cümledeki kelimeler bir araya gelip Sülük’ün ağzından hiç

çıkmamalıydı. Ve ben bu cümledeki kelimelerin bir araya gelip, bir

cümle halinde Sülük’ün ağzından dökülürken, dönüp bakmamalıydım.

Onur’un “golllllllll” sesiyle bakışlarım ağır çekimde maç alanına döndü.

Kaptan Yunus’un “nere bakıyon a.ına koydumun” sesiyle de kendime

geldim. Gol umurumda değildi. Beynim voleybol maçını icra eden yarim

Elif’te, gözlerim Sülük’te idi. Yürüdüm, yürüdüm ve Sülük’ün yanına

geldim. Bir bakış attım ve kaleye doğru döndüm. Tam etkiyi yaratmak için

biraz daha turlamam gerekiyordu. Bir Forvet Onur’a yürüdüm, bir Kaptan

Yunus’a. Futbol alanındaki ben hariç 13 kişi, voleybol alanındaki ben

hariç 14 kişi, voleybol alanında gerçekleşen maçı izleyen Sülük ve Cem

2 kişi olmak üzere toplam (13+14+2=29) 29 kişi bana bakıyordu. Etki

yaratılmıştı. Bu etkili adımlarla tekrar Sülük’ün yanına vardım. Bakışlarımı

ilk kez porno cd ile karşılaşan bir ergen edasıyla ona doğru çevirerek “Ne

dedin ne dedin Savaş Can bir daha söylesana, s.ktim hau dilleri oy bir

daha söylesana” diyene kavır bir İsmail Türüt parçası seslendirdim.

Etkilenmiş görünen Sülük, dişlerini titreterek “neyi” dedi. Sanki demin

söylediklerini duymamışım gibi ayak yapıyordu pezevenk. “Biraz önceki

boşalmayla karışık ettiğin o cümleyi duymadığımı düşünüyorsan çok

ama çok yanılıyorsun seni küçük domuz” dedim ve akabinde yumruğu

arvutundan içeri soktum. Sağ taraftan 14 çığlık, sol taraftan 13 ovvvvv,

arkamdan anneni, sesleri eşliğinde Sülük soyadına uygun bir şekilde yere

serildi. Terbiyesizce üstüne çıktım ve “Oğlum seni, değil benim yarime iç

geçirirken, bir daha voleybol maçı izlerken görürsem ailene bu soy adını

veren herifi ölmüş dahi olsa bulur daşaklarını yalatırım” dedim. Sonra

kendi kendime dönüp “Ulan ne pis bir cümle kurdum ben a.ına koyayım

ya” dedim. Böyle hafif kendimden iğrenirmiş gibi oldum ama baktım

götüm büyüyor bu eylemi bozmadım.

Sülük ağladı, Elif öptü, Yunus tebrik etti. Sonra bende gittim Onur’u tebrik

ettim. Zil çaldı.

O günden sonra, defans, sağ bek, ortasaha adımları es geçildi ve ben

Forvet Adam oldum. Yeteneğimle mi? Tabiki de Hayır!

Ne Biçim Adam